به بهانه ۱۲ آذر،روز جهانی معلولین

rooze-jahani-maloolin

مرد جوان برای افتتاح حساب جلوی باجه ام ایستاده بود.کنارش هم مردی مسن منتظر تا نوبتش بشه. دست چپ جوان فاقد انگشت بود و قسمتی از صورتش جای بریدگی و آسیب عمیقی که حکایت از تصادفی شدید یا حادثه ی دیگه ای داشت.

مشغول وارد کردن مشخصات مرد جوان در سیستم بودم تا حسابش را افتتاح کنم..رفتار مرد مسن کنار جوان بدجور روی اعصاب بود.  هر چند دقیقه یک بار نیم نگاهی به جوان می کرد و آهی می کشید و خدا را شکر می کرد! جوان هم سعی می کرد دست و صورتش را از نگاه این شخص دور کنه.شاید مرد مسن به زعم خودش این بابت نعمت سلامتی که در مقایسه با جوان داشت خدا را شکر می کرد ، اما خودش هم نمی دونست این رفتار زشتش باعث ناراحتی و آزار اون فرد میشه.

تا حدود ده دقیقه ای که افتتاح حساب و صدور کارت بانکی طول کشید این شخص بارها این حرکت را تکرار کرد.دیگه واقعا اعصابم خرد شده بود و داشتم سر درد می گرفتم. اینقدر این رفتار زننده بود که برخلاف میل باطنی ام که با خشونت میونه ای ندارم  دوست داشتم جوان یه کشیده نثار اون شخص کنه تا دل من و خودش خنک بشه!

…….

این رفتار فقط نمونه ای  از رفتار نسنجیده و نامعقول بسیاری از افراد جامعه در برخورد با افراد آسیب دیده و به اصلاح معلولان است.

اصولا تعریف شما از واژه معلولیت چیه؟

آیا به صرف دلیل وجود نقص جسمی در شخص ،باید در حضور او آه کشید و دلسوزی بیجا کرد و شکرگزاری های بی مفهوم انجام داد؟ چرا اینقدر دید برخی افراد نسبت به شخص معلول ، ترحم بار و پر از زوایای منفیه؟

نگاهی به زندگی بسیاری از این عزیزان ثابت کرده،هر کدام که اراده را چاشنی زندگی خود کرده اند به جایگاهی رسیدند که امثال من شاید هیچ گاه به آن دست پیدا نکنیم.

اگر منظور از معلولیت را نقص و کمبود در اشخاص بدانیم، کدامیک از این دو لایق دلسوزی هستند و کدام شان برای سایرین ایجاد زحمت دارند: شخصی که از لحاظ جسمی دارای نقص است و یا انسان به ظاهر سالمی که به خاطر کمبود فهم و شعور و رفتار اجتماعی و عدم تربیت سالم ،دزد و خلافکار بار اومده؟

همیشه به یاد داشته باشیم که هیچ انسانی کامل کامل نیست و نقص ها و کمبودها در برخی به ظاهر دیده می شود و در برخی قابل دیدن نیست.

و صحبت کوتاهی با همکاران عزیزم:

برای هر مراجعه کننده ای به اندازه توانش وقت بگذارید نه توان خودتان.اگر طرف شما دارای لکنت در گفتار بود ،کاملا حوصله به خرج دهید تا منظورش را بیان کند. آنها نیازمند ترحم نیستند،به آنها احترام بگذارید.

احترام با ترحم تفاوت داره.

پی نوشت:

روز جهانی معلولین از سال ۱۹۹۲ که از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد اعلام شد، هر ساله در ۱۲ آذر یا ۳ دسامبر برگزار می‌شود. هدف از تعیین این روز ارتقاء رشد اذهان عمومی درباره مسائل مربوط به معلولیتهای مختلف؛ و افزایش آگاهیهایی بوده است که می‌بایست از مساله پیوستن افراد معلول در تمامی جنبه‌های سیاسی؛ اجتماعی؛ اقتصادی و فرهنگی زندگی منتج شود.

http://www.shokri.ir/banknevesht/wp-content/themes/the-book/the-book/images/mohr1.gif

————————————————————————

پاسخی بنویسید